خصوص در نماز مورد تأكيد است و به‌طور غالب اكل و خوردن در بازارها ، ملبّس شدن فقيه به لباس سربازى و جندى در صورتى كه موجب ، تمسخر و إستهزاء واقع شود و بالعكس و به‌طور كلّى انجام كارهاى مباح و جايزى كه موجب خفّت و سبكى فاعلش مىشود ، همهء اين امور خلاف « مروّت » است . امّا حرفه‌ها و مهارت‌هاى پست و فرومايه‌اى مثل : كفّاشى و رفتگرى و حجامت و بافندگى ( هرچند هم مورد نياز نباشد ) ، خلاف مروّت محسوب نمىشود . * * * [ 445 - 446 ] آيهء چهاردهم : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَداءَ لِلَّهِ وَ لَوْ عَلى أَنْفُسِكُمْ أَوِ الْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ إِنْ يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقِيراً فَاللَّهُ أَوْلى بِهِما فَلا تَتَّبِعُوا الْهَوى أَنْ تَعْدِلُوا وَ إِنْ تَلْوُوا أَوْ تُعْرِضُوا فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً » ؛ « اى آنانى كه ايمان آورده‌ايد ! قيام كنندگان به قسط و عدل ، گواهانى براى خدا باشيد ، هرچند عليه خويشتن يا پدر و مادر يا نزديكانتان باشد ، اگر غنى يا فقير باشيد ، خداوند به حمايت و سرپرستى از آنان سزاوارتر است ، پس پيروى هوى و هوس نكنيد ، تا كج و منحرف نشويد ، و اگر از اداى شهادت مردّد شويد ، يا مبهم و پيچيده أدا نماييد ، يا از اصل آن اعراض نماييد ، يقينا خداوند به آنچه مىكنيد ، آگاه و مطّلع است . » هدف آيه اينست : خداوند از كسانى كه ايمان آورده‌اند ، مىخواهد كه در راه عدل ، پشتكار داشته و در إقامه و برپايى قسط و داد ، كوشا و ساعى باشند ، « شهداء للّه » ؛ يعنى : شهادت و گواهى را فقط براى ذات لا يزال خداى عزّ و جلّ إقامه نماييد » . و « شهداء » خبر يا حال كان است ؛ يعنى : در حالى كه شاهدان و گواهان براى خدا هستيد برپاكنندهء عدل و داد باشيد » . « وَ لَوْ عَلى أَنْفُسِكُمْ » يعنى : هرچند آن گواهى عليه و به ضرر شخص خودتان بوده باشد » به جهت اينكه دعوى و شهادت و اقرار همه در خبر دادن از حق ، به نفع يك فرد و به زيان فرد ديگر مشترك و متعدّد است ، مگر اينكه « دعوى » خبر دادن از حق به نفع خود مدّعى و به ضرر غير و ديگرى باشد .